28-06-2011
Daar zijn ze weer...
Eigenlijk begint het verhaal al bij een vorige klus op een schip genaamd: de Star Voyager. Nu zult u denken: klusje bootje naar de maan?!
Op de Star Voyager zaten we namelijk met grotendeels dezelfde bemanning en toen er daar de vraag kwam of iemand zin had in een vervolgreis , kwam de hele bemanning met een volmondig JA!. Het volgende verhaal zou met een weekje gaan aanvangen. Eigenlijk wilden we in Australië achterblijven om het er eens een paar dagen van te nemen na de noeste arbeid op de Star Voyager en dan naar Guangzhou(Hong Kong) door te vliegen. Ikzelf moest mijn belastende blauwe papiertjes nog invullen, waarvoor al uitstel was verleend dus helaas. Kantoor adviseerde toch maar naar huis te komen, want met die Chinezen weet je het nooit... en de zuur verdiende centjes dus in de zak te houden. En zo geschiedde het, om vervolgens vijf dagen later weer naar de Oost te vliegen.
Deze keer staat er een dame op het programma: de Mrs Doroty. Als ik op Schiphol mijn koffer gevuld met een zwemslip, overalletje en woeste Bose boxen de bus uit sleur, herken ik de gelaatjes van mijn vriendjes nog niet. Bij het inchecken gaat mijn mobiel, op het scherm verschijnt Meester Erwin: dat het lang duurt en of ik nog in de kroeg zit? Bij elkaar gekomen, gaan we ook samen met die “ouwe” door de douane en vliegen we via Peking naar Guangzhou(stukje boven Hong Kong), waar de dame Mrs. Doroty, op ons wacht.
Toch is de bemanningslijst ondanks het volmondige ja, iets gewijzigd, Kok MC Dhonny is Sigit geworden en Matroos Wannov is Hamers geworden, interessant... Heet onze directeur ook niet zo?
Na een paar dagen afbouw in het hotel, verhalen we de Mrs. Doroty naar een ligplaats waar we wel aan boord mogen slapen. De Chinese dekentjes worden uit de hoezen gehaald, die wel iets weg hebben van berenvelletjes en ruige zeelui omtoveren tot kleine beertjes tijdens de donkere uurtjes. Ook worden de laatste Chinese technische truckjes toegepast. Met een houtzaag kun je ook ijzer zagen, nou ja: even dan, heel normaal hier. Met argusogen houden Erwin en Efendi 'the boys' scherp in de gaten als ze afdalen naar het machinepark van de Doortje.
Als alles klaar is varen we de Zhejiang Kou(rivier) af naar de rede van Hong Kong, waar we in de morgen binnenlopen. In de loop van de ochtend komt de bunkerboot langszij. En of Doortje kan bunkeren, tot aan de pijlpijpen is ze afgetopt. Toch wel enigszins verwonderd bekijken die ouwe en ik de diepgangen, onze berekeningen kloppen en zinken we inderdaad niet over het merk in en houdt Doortje de oortjes fier boven water.
's Nachts tijdens mijn ankerwacht zit ik verlekkerd naar de hoogbouw van Hong Kong te kijken, waar menig vertier aan de hand lijkt te zijn. Ach ja, morgen lekker varen. In de morgen worden de karren gestart en beginnen we onze reis echt, eerst richting Balboa, Panama en dan door naar Barranquilla, Colombia.
Recht zo die gaat en gang is alles...
9700 miles to go and counting.
Met een groet van de plas en vanaf de Doortje, de heertjes.
