29-11-2009
Alles onder controle!
Na een paar dagen ten anker hebben gelegen in de Escravosrivier mochten we dinsdag dan toch verder naar Warri toe. De loods en de beveiliging zou tussen 0530 en 0600 aan boord zijn voor vertrek, echter, de loods kwam om 0730 pas aanzetten. De beloofde beveiliging was niet meer nodig volgens de loods. Het leger had alles onder controle. Om een uur of 8 waren we onderweg de rivier op. Onderweg zagen we talloze kano's met vissers en anderen erin. Via een kreek kwamen we op de Warri-rivier terecht en leek alles verbazingwekkend soepel te verlopen.
Maar dan, een half uur voor Warri begon de loods dat we ten anker moeten want er was vergeten iemand te informeren voor passage Warri. Aangezien ik pertinent niet ten anker wilde midden in de delta konden we na veel telefoontjes naar de eigenaar, havenmeester, hoofdloods, etc., ineens weer verder. Wij zouden ongeveer een half uur voorbij Warri bij een werfje langszij gaan. Daar bijna aangekomen stonden er ineens een paar mannen met machine-geweren in het stuurhuis. Of wij een bepaald, voor ons onbekend, certificaat hadden. Weer bellen met eigenaren etc. en ineens moesten we langszij gaan liggen tussen allerlei bootjes. Na een halfuur gesoebat waren ze ineens verdwenen. Wij blij en snel opweg naar originele ligplaats.
De volgende morgen ging het grootste deel van de bemanning opweg naar huis, alleen de machinist en ik bleven achter voor het lossen van de aan dek geladen duwboot. Die avond was ik met machinist Maurice uitgenodigd om met de eigenaar een hapje te gaan eten. Toen we werden opgehaald bleek dat we in een soort konvooi (als een president) met voor en achter soldaten dwars door de sloppenwijken scheurden, opweg naar een compound in Warri, welke ook weer omheind en zwaar bewaakt is. Aangezien Maurice die dag jarig was kreeg hij van de eigenaar een hele dure grote sigaar die de hele bar blauw zette. Natuurlijk hadden we 's-morgen al gezongen voor de meester. Het was alleeen jammer dat de kok al zo met zijn hoofd in Rusland zat dat de verjaardags taart dit keer is vergeten....
We zaten nu nog met zijn vieren hier, ook de nieuwe kapitein en machinist uit Panama zijn er nog. Geen kok, dus wat nu? Gelukkig kan onze machinist wat koken en zo overleven we de laatste dagen hier. Het lossen van de duwboot ging echt op zijn Afrikaans. Maar vrijdag was het zover, de duwboot hing in de kraan en wij voeren er ondervandaan. Zaterdag zat de klus er voor ons op en was het koffers pakken en opweg naar Warri-airport. Vanaf daar met een veroudert model vliegtuig naar Lagos gevlogen. Het is nu zondagmiddag en we zitten in een keurig hotel te wachten tot we opgehaald worden om de moeizame tocht (verkeer in Lagos is een hel) naar het vliegveld te maken.
En dan om 2300 vanavond hopen we in het KLM-toestel naar Amsterdam te zitten.
Dan komt er eindelijk een einde aan dit project wat 4 weken zou duren maar uiteindelijk dik 10 weken werd. Maar nu wel lekker met de Kerst thuis in de Beemster!
Ronald
