24-08-2009
Rituelen
Zaterdag is de Ramadan weer begonnen. We hadden stilletjes gehoopt dat Izmit en Esmee er ook aan zouden meedoen. Het zijn Turkse hondjes tenslotte... het zou een hoop voer schelen.
Maar nee, Izmit en Esmee vallen op het achterdek nog steeds 4 maal daags op hun eten aan of ze zojuist de grote hongersnood van Biafra hebben overleefd.
En wat er in gaat moet er ook weer uit. Juist daar gaat een hoop tijd in zitten. Niet bij Izmit: als een echte vent doet hij na het eten een paar stappen opzij en laat het lopen. Esmee is een dame, een prinsesje met een heel ritueel.
Eerst moet er na het eten gespeeld worden: rennen, kluiven, bijten, grommen, zo wild mogelijk. Als ze dat zat is moet ze even met rust worden gelaten. Niet dat je weg moet lopen, want dat vindt ze eng. Je moet net doen of je haar niet ziet. Dan schuiffelt ze al snuffelend naar haar vaste plekje toe en eindelijk wordt er gepoept.
Door dit langdurig ritueel komen we amper meer in het stuurhuis en de machinekamer, maar dat kan de hondjes nou net niks schelen.
