05-08-2011
Café del Mar
Om u even de kans te geven om een beetje bij te komen van al die persoonlijke informatie nu een verhaal van vroeger. Uit de zeildoos.
In het jaar 2002 waren wij met de Galant gestationeerd op Mallorca.
In Palma de Mallorca. Van daar uit vertrokken we. Het waren 10 daagse en 11 daagse reizen. Het ene rondje ging om het eiland Menorca heen en het andere om Ibiza. Menorca is een prachtig, nog redelijk natuurlijk, eiland met een strikt beleid wat betreft nieuwbouw. Qua kleur en gebruikte materialen. De meeste bouwsels passen ook echt bij het landschap en Menorca staat dan ook op de UNESCO lijst.
Ibiza is heel anders. Disco, dancing’s, beach party's. DJ's. 24 uur feest. Het verschil in publiek tussen de twee reizen was dan ook opmerkelijk. Op de ene reis kloeke badpakken met hier en daar ondersteuning en op de andere reis mini G-strings die een octaaf te hoog waren gestemd zeg maar.
Afijn, Café del Mar. Dat is een café, aan de westkust van Ibiza, alwaar de jeugd zich aan het eind van de middag verzamelt om met z'n tweeënhalfduizend de zon naar beneden te kijken. Onder het genot van oorverdovende dreunende bassen en ruim bier en andere geest beïnvloedende stoffen. Ook zit er een heel legertje bongo spelers en vuurpotzwaaier. Echt leuk dus.
Na een mooie dag zeilen gingen wij ten anker op 100 meter van Café del Mar. Ik dacht “dan maken wij het plaatje mooi compleet''.
De dames verdwenen onderdeks want he', dit is Ibiza, hier moet ge- en be-keken worden. Dat kan effe duren dus de heren kwamen maar alvast een biertje doen op het achter dek. Ik deed wel mee, voor de gezelligheid. Dus, babbel babbel, leuk leuk, ja nog maar eentje, waarom niet. Na een poosje denk ik “wat komt die kust dichtbij''.
Nog zo'n 50 meter. Shit, het anker houdt niet. SABINE, ankerop. Motor starten, anker omhoog. De stok hing nog keurig aan de ketting. Alleen de vloeien waren er niet. Die lagen op de bodem van de middellandse zee.
Gelukkig hadden wij twee complete duikuitrustingen aan boord en hadden we een gast aan boord die ook duiken kon. Dus, met z'n tweeën spulletje aan en overboord. De rest van het anker zoeken. In de zandbodem had de stok een keurig spoortje achtergelaten. Die hoefden wij alleen maar te volgen om bij de vloeien te komen. Sabine manoeuvreerde het schip boven de plek. Dik touw naar beneden, vast maken en takelen maar. Ok, alles weer in elkaar gezet en klaar was Kees.
De toeschouwers op de wal hebben een mooi schouwspel gekregen.
Het was een mooie zonsondergang.
Groetjes Esti
