09-09-2011
De Nederlandsche taal.
Als je als zeeman weblogs gaat schrijven, kom je ineens weer in aanraking met de Nederlandsche taal. Dat is even schrikken, want hoe zat dat ook al weer. Onderwerp, gezegde, leidend voorwerp. Of was t lijdend voorwerp. Visioenen van bedompte klaslokalen en duivelse leraren doemen op. Het klamme zweet breekt uit en de trillende handjes kunnen de juiste toetsen nauwelijks vinden.
Werkwoorden, bijvoegelijke naamwoorden, zelfstandige naamwoorden. Het zijn vage echo's uit een lang weggedrukt verleden.
Oude, ingestampte rijtjes komen weer voorzichtig naar boven. In mijn schooltijd deden we nog aan stampen. Zijn, worden, schijnen, lijken, blijven, blijken, heten, dunken en voorkomen. Daar was iets mee. Maar wat? Ik heb geen flauw idee. Sterk, zwak. Weet niet. Meneer van Dalen wacht op antwoord. O nee, dat was rekenen.
Ook lijken sommige werkwoorden overbodig. Bijvoorbeeld het werkwoord 'Biggelen". Alleen tranen kunnen biggelen, voor zover ik weet. Ik heb nog nooit iemand tegen zijn vrouw horen zeggen:" Zeg schat, ik ga zo nog even een uurtje biggelen". Dus een heel werkwoord voor een gebeurtenis met tranen en niemand weet eigenlijk precies wat het is.
Zo is er ook dat verhaal van die foto winkel. Even voor de kinderen, vroeger werden foto's op papier afgedrukt. Dan bracht je een filmrolletje naar de foto winkel, die ging dat dan ontwikkelen en dan kon je na een paar dagen de foto's ophalen. Ja, ongelooflijk he'.
Die man van de foto winkel dus. Als er dan een klant kwam om zijn foto's op te halen, en ze waren nog niet klaar, dan zei hij " Uw foto's moeten nog even epibreren". Geen mens wist wat dat betekende maar iedereen ging tevreden het pand weer uit. Tsja, mijn foto's moeten nog even epibreren, een echte vakman hoor.
Groeten Esti
Betekenis epibreren: Niet nader aan te geven werkzaamheden verrichten, waarvan men de indruk wil geven dat ze belangrijk zijn.
