18-08-2010
Afdouwen
Wij schuiven zo kalmpjes aan langs de Marokkaanse kust naar beneden.
Ons doel is eerst Las Palmas. Daar zullen wij vers voedsel, water en diesel krijgen. Ook zullen wij ons ketelbinkie daar afzetten want die moet weer naar school volgende week ofzo.
Afdouwen werd dat genoemd vroeger. Als een bemanningslid naar huis ging, ging iedereen die geen wacht had mee naar het vliegveld om die persoon af te douwen. Dat was in de tijd dat er nog genoeg mensen aan boord rondliepen en er met spierkracht werd geladen/gelost.
Het kon ook wel eens anderhalf tot twee jaar duren voordat je werd afgelost.
Die mannen zaten dus al die tijd op een kleine ruimte bij elkaar. Die kenden elkaar vaak beter dan hun eigen vrouw of naaste familie ze kenden. Want geloof me, op een schip hou je uiteindelijk niets verborgen.
Tegenwoordig is dat anders. Op schepen waar vroeger 10 of 11 man rondliepen zijn er nog 5 of 6 over. De laad en lostijden, en daarmee de tijd in een haven, zijn, vanwege hydraulische kranen, zo kort geworden dat flink stappen er nauwelijks nog in zit. En als je dan een avondje ergens ligt ga je liever 'een boeren nacht maken' (slapen dus) dan de wal op want moderne havens liggen tegenwoordig vaak kilometers van stad of dorp verwijderd.
Toch valt er nog genoeg te zien en te beleven in de vaarderij. Soms heb je geluk en heb je een paar uurtjes over om een stad te gaan bekijken. Ook vind je nog wel kameraadschap een saamhorigheid aan boord.
Je zit tenslotte allemaal in hetzelfde schuitje.
Groeten Frey
