03-09-2010
Bonbonnetje
Zoals u misschien weet is deze zeeman zijn carrière begonnen in de zeezeilvaart; de chartervaart. Een aantal jaren lang vanuit Malta, langs de oostkust van Sicilië, naar de Liparische eilanden en dan weer terug. In de chartervaart krijg je allerlei soorten mensen aan boord. Zo ook een jong en prachtig stel uit Antwerpen waar dit verhaaltje over gaat. Tenminste, over haar dan. Hij deed iets in de IT. Maar dat deed iedereen in die tijd. Zij werkte in de public relations voor een bedrijf dat bonbons en pralines maakte. Haar doel op die reis was om net zo bruin te worden als de chocolade die zij aan de man moest brengen. Streeploos wel te verstaan.
Sicilië was, en is misschien nog wel, een zeer behoudend deel van Italië. De kerk heeft daar nog vaste voet aan de grond en zelfs jonge meisjes slaan een kruisje als ze langs een kruis of een Maria beeldje lopen die daar in ruime hoeveelheden overal op straat aangebracht zijn.
Topless of nudisme stranden zijn er niet of zijn zeer privé en behoren bij een hotel of zo. Het is dus geen Scheveningen op een warme zomer dag.
Om dat bruine en dat streeploze te bereiken trad zij iedere ochtend aan in een piepklein stringetje. Secuur ingesmeerd met Piz Buin. Dat is een goedje waarmee je, zelfs als je in de kelder gaat zitten met het licht uit, nog bruin wordt.
Vervolgens ging zij op het dak van de roef liggen om de hele dag te zonnen en mij het uitzicht op de zeilen en de zeilstanden ernstig belemmerende, maar dat vond ik niet zo erg.
Zij bleef liggen, ook toen wij de haven van 'Acia Trezza' binnenvoeren.
Wij gingen altijd langszij aan het eind van de pier en daar stonden ook altijd een paar henglaars die dan al mopperend aan de kant gingen.
Die moest je even sussen met een paar biertjes en alles was weer koek en ei. Deze keer geen woord. Niets. Braaf werden de lijnen ingedraaid en schoven de heren een paar meter aan de kant. Ik weet niet of ze nog veel vingen daarna. Ook kwam langzaam een optocht van pubers op brommertjes op gang. Normaal gesproken lagen we daar lekker rustig, zo aan het eind van de pier. Maar nu werd het een drukte van belang.
Zij deed alsof ze niks in de gaten had, maar haar vriend zag het allemaal met lede ogen aan en ergerde zich groen en geel.
Vlak voor zonsondergang huppelde zij vrolijk het dagverblijf in en was het spektakel afgelopen.
Het bleef nog lang onrustig in de stad.
Prettig weekeinde
Groeten Frey
