02-02-2010
Aluminium verf.
Het liggen hier begint nu toch wel een beetje saai te worden.
Ook de door de feestcommissie georganiseerde bingo avondjes kunnen de zinnen niet echt meer verzetten. Gelukkig lijkt het er op dat we woensdag weer verder gaan met de reis. We zullen zien.
Daarom een waar gebeurd verhaal uit oude tijden.
Zoals u misschien weet varen de ab/kok Sabine en ik al jaren samen. We zaten eerst op een zeilcharter boot met z'n tweeën. We voeren toen voornamelijk van Malta naar Sicilië met gasten. Het doel van de reis was het Italiaanse eiland Lipari. Op een dag lagen we dus aldaar. We wilden wat onderhoud plegen en de boel een beetje opleuken en daar hadden we aluminium verf voor nodig. Dus, Sabine de wal op, naar de winkel. Nou bestaat het dorpje Lipari uit een lange straat met winkels met hier en daar een zijstraat. Terherne in het groot zeg maar. De verf was dus snel gekocht. Even verderop in de straat was een reisbureau. Net geopend alles glom nog van de nieuwigheid. Prachtig mooie plastic bloemen in de etalage, mooi 3 zittertje voor de wachtende klanten. Glimmende balie, alles tip top. Dusdacht Sabine, effe binnen kijken om te zien of ze ook iets aanbieden waar onze gasten wat aan hebben. Er waren wat klanten dus even wachten op het bankje. U raad het al, plotseling, met een doffe knal, klapt die verfbus uit elkaar. 3 en half liter aluminium verf spettert enthousiast in de rondte. Ook Sabine zit van top tot teen onder. De uitbater van het reisbureau is not amused, en begint al armzwaaiend en Italiaans kwetterend zijn ongenoegen kenbaar te maken. Sabine weet de man drie huizen verderop naar de verf winkel te loodsen en zegt dat ie daar zijn gram maar moet halen. Dan begint er een tafereel waar Fellini een film van zou kunnen maken. De twee nijvere ondernemers beginnen elkaar op straat, luidkeels en druk Italiaans gebarend, voor rotte vis uit te maken. Omstanders gaan zich ermee bemoeien. Balkon deuren gaan open en Italiaanse moekes schreeuwen van de balkons gezellig mee. Een en ander dreigt in een handgemeen uit te lopen. Maar gelukkig, daar is de carabinieri om de zaak te sussen. Sabine mag gaan, want dit is een zaak van Italianen onder elkaar en de schade wordt onderling geregeld. Behalve de kleding van Sabine en onze dure verf. Maar we zijn maar niet wezen klagen.
Tot morgen
Groeten Ivar Senior
