Sightseeing met de Seikapp

“We maken toch wel weer een bijzondere reis. Geen scheepvaartverkeer om ons heen, je merkt wel dat dit een uithoek van de aarde is. We varen op dit moment langs Palmerston Island, een koraalatol waar 56 mensen wonen. Die schijnen je uitbundig welkom te heten als je bij ze langs gaat om fruit en vis te ruilen. In geval van nood schijnen ze ook kleine reparaties uit te voeren. We hoefden echter niet langs, want we hebben vandaag zelf twee dikke Spaanse makrelen gevangen en we hebben Hans en Susilo aan boord.” Natuurlijk gaat het bij menigeen kriebelen bij zo’n bericht vanaf het vissersschip Seikapp, onderweg van China naar Chili – een reis van 11.000 mijl via de South Pacific.

De bemanning kwam inderdaad ogen te kort onderweg. “Op 2 maart rond middernacht passeerden we het eiland Maiao.” Dit eiland, ook een koraalatol, maakt deel uit van de Bovenwindse Eilanden van Frans-Polynesië. “We konden in de duisternis en bij het verblindende weerlichten zo nu en dan de contouren onderscheiden. Ook hier geen licht of teken van leven, terwijl de Pilot toch meldde dat er 250 mensen wonen. De volgende ochtend hadden we een van de grilligste eilanden die we ooit zagen, Moorea, dwars op. Toen we het Chenal de Moorea in draaiden, doemden in een prachtig tegenlicht van de opkomende zon de hoogste pieken van Tahiti en Presqu’île de Taiarapu, het door een waarschijnlijk zeer geweldadige uitbarsting van de aarde aan Tahiti gehechte schiereiland, op in dikke, stomende regenwolken.”

Prachtig Tahiti
Bij het binnenvaren van Papeete liet kapitein Kees Welten zich door de loods graag vertellen wat er te doen viel in de korte periode dat de Seikapp binnen zou liggen. Toen de lokale agent liet weten dat de stores pas de volgende dag geleverd konden worden, was dat dan ook goed nieuws. “De wal op en de benen strekken. Het is werkelijk een overweldigende ervaring, de verhalen over Tahiti worden overtroffen door de pracht die er te zien valt. De tijd vliegt dus voorbij. Een gezellige avond met een goed glas lokaal bier –Les 3 Brassiers, het lijkt wel trappist– en de volgende dag snel een paar inkopen doen voor de visserij, een paar Hawaii-broeken en shirts aanschaffen en natuurlijk een ouderwetse postkaart naar huis sturen.” Om 4 uur ‘s middags vertrok de Seikapp en ging het sight-see’en door: “Nu varen we op 4 kabels van de koraalriffen en maakt de kijker overuren. Over 300 mijl is er weer een eiland.”

Voordat dit eiland, het atol Hereheretue, werd bereikt kreeg de bemanning echter te maken met een harde ONO-wind en een gemene korte, steile zeegang. “Je bent blij dat je (Chinese) stoelpoot niet afbreekt, zoals mij gisteren gebeurde tijdens het eten in de messroom,” verhaalt Kees Welten vanaf het schip: “Wel leuk voor de toeschouwers, overigens. Hans is vanaf Papeete met het ‘sewage plan’ bezig geweest. De kok is hartstikke goed maar blijkt zijn ‘afgewerkte’ olie door de gootsteen te spoelen, dat stolt in de tank met verstoppingen van leidingen en het vastlopen van de (Chinese) pomp tot gevolg. Met Achmad en Hans komt het gelukkig weer goed en beiden zijn gelukkig niet rancuneus. Dat kan ook niet, want we moeten nog barbecuen, Pitcairn en Paaseiland bekijken en nog véél meer de komende 3-4 weken naar Talcahuano.”

Grote halen en giftige vis
Langs de Iles du Duke de Gloucester (Frans-Polynesië, vandaar Iles en niet Islands) met harde oostenwind en zware tropische regenbuien met nóg hardere wind, maakt de Seikapp grote snelle halen: soms 30 graden in 6 seconden van bak- naar stuurboord en terug). “We zijn ook even met vissen gestopt, na de waarschuwing voor giftige vissoorten. Sommige vissen eten koraalvissen, die op hun beurt weer giftig koraal eten.” Een dag later is de wind weer afgenomen en is het weer aangenaam aan boord. “Het begon ‘koud’ te worden sinds twee dagen geleden de zeewatertemperatuur van 28 naar 24°C zakte,” laat Kees vanaf het schip weten om duidelijk te maken dat het niet helemaal alleen vakantie is aan boord.

De reis ging verder langs Mururoa en Fangataufa, bekend van de nucleaire tests, en de Iles Gambier, het laatste stukje Frankrijk op de reis. Intussen is het “weer genieten. De temperatuur is perfect, wat passaatwolken en niet te heet in de zon. We stevenen nu recht op Pitcairn af. Benieuwd wat we daar moeten verwachten in Bounty Bay. Hopelijk zijn de misdadige muiterij-invloeden niet erfelijk, anders moeten we de ‘Seikapp’ nog met hand en tand verdedigen. En als er maar geen tekort aan vrouwen is. Gelukkig kan Margreet wel voor zichzelf zorgen.”

Bounty-eiland Pitcairn
Pitcairn bleek “een groen, bergachtig, in regenwolken verhuld, uit zee oprijzend mysterieus brok rots, waar de zeeën van alle kanten op lijken te breken. Bij het naderen van het eiland was er via VHF 16 contact met Brenda Christian, die naar later zou blijken, een heuse afstammelinge is van Fletcher Christian, de leider van de beroemde Muiterij op de Bounty. Brenda draagt daar alle petten –health, police, immigration– en we krijgen allemaal een stempel in ons paspoort.” In Pitcairn kwam volgens het verslag ongeveer eenderde van de totale bevolking van 55 (vaste) bewoners aan boord via de loodsladder, beladen met fruit, groenten, vis, souvenirs, kaarten enzovoort. “We ruilen fruit en groenten tegen zaken die overtollig zijn aan boord, zoals Chinese kartonnen cornflakes (‘made in Italy’), muesli (ook al een hoogwaardig product van Chinese makelij) en Moccona. We kopen tegen harde USD’s en Euro’s polo’s en T-shirts, kaarten om naar huis te sturen, postzegels met 1e dag stempeling, etc. Onderwijl wisselen we nieuwsgierigheden uit. Wij willen weten waarom mensen kiezen voor zo’n geïsoleerd bestaan en zij willen weten waarom wij zo gek zijn met zo’n slingerbak (dat hadden ze al snel in de smiezen) over zee te gaan. Het is een van de leukste ontmoetingen ooit en de tijd vliegt.” Het verblijf in Pitcairn duurde iedereen te kort, de bemanningsleden beleefden het als een absoluut hoogtepunt... en vervolgden de reis dan ook met weemoed. “Volgens de ‘Ocean passages of the World’ ligt Paaseiland, recht vooruit.” Je komt nog eens ergens, met Redwise.

Vasthouden aan je kooiplank
Na een dag met prachtige vergezichten en een geslaage barbecue, dankzij de goede zorgen van Rizal, werd het wat minder aangenaam aan boord. “Twee dagen in de naweeën van Hurricane Joni. We hebben zo’n goede stabiliteit, dat je je aan je kooiplank moet vasthouden als je eens probeert te slapen. Voor de kok is het helemaal geen pretje. Zo gaan we ‘Rocking & Rolling’ richting Paaseiland.” Na drie dagen passeerde de Seikapp Paaseiland (Rapa-Nui). Dit eiland is vooral bekend vanwege de reusachtige 12-14 meter hoge beelden, waarvan er verspreid over het eiland hele of vernielde exemplaren staan. “De mooiste groep van 15 staat aan de baai van Caleta Hotuita. We hebben foto’s van de contouren van die beelden gemaakt, met op de achtergrond de vulkaan Rano-Raraku. Het was weliswaar 0.8 mijl omvaren, maar zeer de moeite waard. Om slingeren te verminderen is de route verder uitgezet noord van het eiland Robinson Crusoe.”

Kurken-trekkend richting Paaseiland
Het bleek uiteindelijk noodzakelijk de route nog verdere aan te passen, dus uiteindelijk ging de Seikapp recht op de haven van Talcahuano aan. Het gevreesde ‘kurkentrekken’ op de hoge, zware deining was toch niet te vermijden, en het kwam ook beter uit met de geplande aankomsttijd. Enige teleurstelling moest de crew natuurlijk wel wegslikken: “Jammer genoeg krijgen we de ‘Islas Alejandro Selkirk y Robinson Crusoe’ niet in zicht, maar we zijn eigenlijk best verwend deze reis.” Alexander Selkirk was de man, wiens vier jaar durende eenzame bestaan op het eiland Robinson Crusoe de inspiratie was voor het verhaal van Daniel Defoe. Het commentaar van Kees Welten: “Hij was van boord gezet na een dispuut met de kapitein. Dan heeft onze eerste kok dus nog geluk gehad met al die onbewoonde eilanden vanaf Hong Kong naar Suva.”

En als bewijs dat het toch écht werken is, bij Redwise, hier nog de laatste berichten vanaf het schip: “De laatste loodjes wegen deze keer echt zwaar. Je waait bijna uit je verschoning met die kouwe wind. Voor het eerst van de reis ‘water over schip en luiken’. We zijn d’er bijna.”