10-09-2008
Koekje van eigen deeg
'De vissers zijn vertrokken naar het zuiden, dus het weer is aan het opklaren'. Zo luidde ons gedetailleerde weerbericht van het weekend op de telex en dat gaf ons genoeg reden om Porto de Imbituba, een optionele schuilhaven, in hoog tempo voorbij te varen. 'Vluchten kan niet meer' hoorde ik iemand in m'n oor zingen... Hallo 'gebied Alpha', wij lusten je rauw! Kestrel is niet meer te stoppen.
We gaan als een speer, ruim zes knopen... en ja, da's snel voor ons doen. Er staat een aardige wind maar die komt gelukkig van achter in.
Dat houd dan wel in dat we een koekje van eigen deeg krijgen. Als ik zo voor me uitstaar naar buiten, iets wat ik beroepshalve twaalf uur per dag moet doen, is het behoorlijk mistig om me heen. Mistig met een ranzig luchtje, we varen in onze eigen rook... En we slingeren ook mnog eens irritant, een oosterlijke deining van ruim twee meter.
Maar dat mag de pret niet drukken, gang is alles!
Na weken lang 'Coast of Brazil' als locatie in het journaal te hebben ingevuld zal het heel rap 'Coast of Uruguay' worden. Vandaag de laatste mijlpaal van Brazilie gepasseerd, een klein riviertje vernoemd naar het beste restaurant in Vlissingen: de 'Rio Grande'.
Leuk om zo wereldwijd rond te varen en te zien dat wij Zeeuwen toch her en der onze stempel op hebben weten te drukken.
Grappig riviertje hoor, wat we zo in de verte konden zien dan, maar het blijft natuurlijk nep. De hele Zeeuwse gemeenschap hier aan boord, de kapitein en ik, kunnen niet wachten om de echte 'Rio Grande' weer te zien. Vissoepje, ossenhaas, goede fles rode wijn en als nagerecht een echte 'Koffie Rio Grande'. Da's een mengsel van cognac, tequila en kahlua aangevuld met wat koffie voor de kleur.
Daar word je zeer ontspannen van en kan dat riviertje hier echt niet tegenop!
Ja, de kanaalkoorts is begonnen... Blof speelt al op de iPod...
