Sleepreis met de Vastaso bewijst: ook als het goed gaat... kan het uitlopen!
Bij Redwise is plannen onze tweede natuur. Iedere reis brengt heel veel planwerk met zich mee. Het inplannen van bemanningsleden, het maken van reisschema's per vliegtuig, het plannen van technische en praktische voorbereidingen, vertrek, aankomst, overdracht, en ga zo maar door. Goed plannen kan echter niet op tegen de elementen, en vaak loopt het anders. Ook al houden we daar bij Redwise nóg zo goed mogelijk rekening mee, en al gaat er helemaal niets mis. Zo blijkt ook uit dit reisverslag van Marlies Wittenberg.
"Het zou een sleepreis worden van 2 maanden. Aan boord in Civitavecchia en dan sleep ophalen in La Spezia. De sleep moest naar Pointe-Noire, Congo: 4 grote heipalen voor een offshore jacket. En dan zouden we met sleep zonder lading weer terug naar Italië." Met 4 Nederlandse Redwisers —Erik Wiechmann als kapitein, Marlies als stuurman, Mieke Wiechmann als matroos/kok en Bas Temming als 2e machinist— en een Russische hoofdmachinist en 2 Oekraïense matrozen was de Vastaso al binnen een week onderweg.
"Het was voor mij de eerste sleepreis, dus ik moest nog veel leren. Maar gelukkig had ik een goede leraar en was Mieke een geschenk om aan dek erbij te hebben, dus alles liep redelijk gesmeerd. Onderweg naar Dakar geen slecht weer, maar zo'n klein bootje van 35 meter was toch wat anders dan ik bij de HAL gewend was."
Na een snelle bunkerstop in Dakar ging de reis verder langs de West-Afrikaanse kust. "Hoewel we ver genoeg van de kust af zaten zag ik toch nog die kleine vissermannen in kano's: piroque, zo heb ik geleerd. Daar krijg je dan toch wel respect voor: wat een lef, met een kano zo ver de zee op. Op de evenaar kwamen Neptunus en Neptunia ons nog met een bezoek vereren en ook het zwembad stond al."
De sleep arriveerde 5 weken na vertrek in Pointe-Noire. "Eerst wat verwarring over waar we precies heen moesten, maar het kwam er op neer dat we moesten wachten tot het jacket er was... 3 weken voor anker gelegen met de sleep op de rede van Pointe-Noire. Toen mochten we eindelijk met het kraanschip Saipem 3000 mee naar het olieveld om te beginnen met het werk. Het kraanschip nam onze sleep langszij en wij fungeerden als standby/assistentievaartuig." Na een week zat deze klus erop en was de 'sleep' ten einde... dacht de hele crew.
"Wat bleek? Het kraanschip vond dat we zulk goed werk hadden verricht dat ze ons vroegen of we ook niet met hun volgende project konden helpen. De eigenaar van de Vastaso gaf toestemming en zo gingen we met onze sleep door naar het volgende project op een ander olieveld. Daar nog een week geholpen en toen eindelijk weer haven in om te bunkeren en te storen en vervolgens onze reis te vervolgen. Onze 2 maanden zaten er allang op, maar omdat de aflosmogelijkheden in Pointe-Noire niet zo geweldig zijn, bleven we tot Dakar op onze post." Marlies vloog dus pas na 3 maanden vanaf Dakar naar huis, maar "kan terugdenken aan een mooie reis waar ik veel geleerd en veel gezien heb."
Een bijdrage van Marlies Wittenberg.
