Rinze Joustra

"Redwise, dat is altijd weer een nieuw schip en bemanning, altijd weer iets nieuws!"

Een telefoontje van Redwise: "We hebben een reisje voor jou, van Liverpool naar Tripoli met een hopperzuiger." "Een hopperzuiger? Wat is dat voor een schip, een baggervaartuig of zo?" "Ja, ongeveer hetzelfde als een general cargo schip, maar met pijpen aan dek." Behalve mijzelf, zou de bemanning bestaan uit een Nederlandse stuurman en 1e machinist, zes Russen en twee Libische passagiers: de toekomstige kapitein en machinist. Dat is het leuke van werken voor Redwise, altijd weer een nieuw schip en bemanning, altijd weer iets nieuws.

Rinze Joustra maakte ook een fotoverslag van deze reis!

In Liverpool eerst een nachtje in een hotel. De volgende ochtend zouden eerst de Russen komen, en in de vroege middag de Nederlanders. Het kostte de taxichauffeuse wat moeite het schip te vinden, maar uiteindelijk vonden we haar. Mersey Venture stond op het achterschip, dus het moest haar wel zijn.

De eerste twee dagen hadden we het flink druk met alles: schip leren kennen, proviand, brandstof, zware stukken aan dek vastsjorren etc. Was trouwens wel een flinke tante: 82 m lang, een grote accommodatie met wel 20 hutten, een gigantisch ruime stuurhut met alles in drievoud, 2 hoofdmotoren van elk zo´n 2000 kW en de twee machinekamers in het achter- en in het voorschip vol met pompen, generatoren etc. Je kon trouwens onderdeks van het achterschip naar het voorschip lopen; handig in geval van slecht weer.

Van een paar ex-bemanningsleden kregen we gelukkig wat uitleg. “En dat water in het ruim, blijft dat erin?” Ja, het ruim, of wel de hopper was niet waterdicht. Dat gaf tijdens de reis, de enkele keer dat we wat slingerden, een special extra slingereffect..

Toen we zo´n beetje klaar waren met alles moesten we wachten… Een probleempje tussen de nieuwe Libische eigenaren en de oude eigenaren. Nou ja, een lang weekend in Liverpool was zo erg nog niet. Uiteindelijk, op dinsdag 11 september mochten we weg. Na 24 jaar op de rivier de Mersey te hebben gewerkt, voer ze nog één keer door de sluis en op de rivier op weg naar volle zee. .

De accommodatie was ondertussen spik en span, en onze russische bemanningleden hadden na een paar dagen ook al een flink stuk kaal gebikt van het achterdek. Het was een degelijk schip, alles nog in redelijk goede staat, maar wel wat roestig. Voorheen werd ze elk jaar weer helemaal in de verf gezet, en dat was nu waarschijnlijk al langer dan een jaar geleden. Prachtig mooi weer met een lichte bries van achter, en een hogere snelheid dan verwacht. We zeiden nog tegen elkaar: “gaat prima zo, maar je weet het natuurlijk nooit, het is altijd afwachten wat voor een schip je geven (afgeklopt..). Helaas.., bij Finisterre kregen we problemen met de pakking van één van de schroefassen. Gelukkig konden we doorvaren met de andere hoofdmotor.

We moesten nu eerst naar Malta voor reparatie. De rest van de reis ging voorspoedig, alleen een paar dagen een flinke bries op de kop in de Middellandse Zee. De russen hadden een mooie boksbal opgetuigd op het achterdek, en in één van de hutten hadden we een halter gevonden, zo de conditie bleef ook wel aardig op peil. Het water in de hopper was ondertussen mooi helder geworden; je kon er best wel lekker in zwemmen.

In Malta moesten we weer.. wachten… De reparatie ging wat langzamer dan verwacht, en toen het eindelijk klaar was en (gelukkig) goedgekeurd was door de Lloyds surveyor moesten we... nog langer wachten tot de financiën op de juiste plek waren gearriveerd.

Nou ja, een lang weekend in Malta was zo erg nog niet. Het achterdek was ondertussen al mooi geworden, en zelfs nog wat sloepoefeningen gedaan. Compleet met roeien en in het water duiken en weer terugklimmen in de sloep.

Uiteindelijk mochten we weer varen. De volgende dag kwamen aan op de rede van Tripoli. En al ziet met “kerk”torens staan , dan nog is de reis nog niet voldaan. Want we moesten eerst een paar uur … wachten.. bij de haveningang. Maar uiteindelijk mochten we naar binnen. De nieuwe eigenaren blij met hun schip, en wij mochten .. wachten.. Of het nu kwam door de bureaucratische rompslomp van de Libische immigratiedienst, of de agent, of beide, dat wisten we niet. Uiteindelijk, na vijf dagen, nadat we al enkele keren nieuwe vluchtgegevens hadden ontvangen, mochten we naar het hotel. In de verte, aan de andere kant van de haven zagen we de Mersey V nog liggen. Wat zou er van haar terechtkomen? Toen we van boord gingen begon het al wat minder netjes te worden aan boord…

De volgende dag mochten we eindelijk vliegen. Met ons allen eerst naar Milaan, en vandaar naar Rusland en Amsterdam (en Spanje). Nu was de reis eindelijk toch echt voldaan.

Een bijdrage van Rinze Joustra, met dank aan stuurman Erik Jan, 1e machinist Cris, Andrey Igorevich, Valery, Andrey Valentinovich, Dmitry, Mikhail en kok Alexander.