30-11-2009
Pitcairn en Paaseiland in zicht!
Vrijdag 20 november heeft die suri snoek een poging gewaagd tot appeltaart bakken; je voelt het al aankomen, het was gedoemd te mislukken. Maar het lag niet aan Riaaz, de oven was te heet, wij hebben geen weegschaal aan boord en meer van dat soort excuses.
Enfin, de taart was op de aangebrande stukken na best wel te eten. De volgende dag was er ook nog een jarige aan boord. Dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst werd zijn deur dicht gemetseld met toiletpapier. Van de verbazing en schrik bekomen (en na van de slappe lach hersteld te zijn), wachtte beneden een heuze verjaardagstaart. Heeft de kok toch even stiekem bakles gegeven. Nog meer toen hij twee dagen later een echte appeltaart tevoorschijn haalde. Om het feest compleet te maken was er de volgende dag een overheerlijke barbecue. Zondag 22 november om 13.30 passagierschip Oceanic gepasseerd, op zich niets speciaals.
Maar wel als we bedenken dat we de laatste handelsschepen op 26 oktober hebben mogen waarnemen. M.u.v.scheepvaart in en rond Papeete Harbour was de AIS al die tijd leeg, je zou bijna denken dat hij kapot was. Verder hebben we tot op de dag van vandaag op ruime afstand nog 4 vissersschepen gezien. En op een enkele vliegende vis na is er ook op dat gebied weinig te zien. Maandag 23 nov. passeren we 150 mijl noord van het eiland Pitcairn 'Pitcairn Island', hier zijn ooit de muiters van de Bounty zich gaan settelen. Wij zullen hun nazaten met rust laten, onze koerslijn ligt echter wel in de nabijheid van Paaseiland.
Zaterdag 28 November zijn we bij het ochtendgloren Paaseiland gepasseerd. 'Paaseiland'
Zo dicht mogelijk natuurlijk, het lag nabij onze koerslijn, zodanig dat we de fantastische beelden konden bewonderen. Het was een betoverend gezicht temeer omdat er aan de zuidkant van het eiland bijna geen bewoning is en dat de vulkanen heel mooi in beeld komen. We hebben nog even overwogen om een beeld mee te nemen, geinig voor in de tuin dacht Martijn nog. Helaas kan ons kraantje dat niet tillen dus volgende keer maar eens proberen. Martijn en Riaaz konden geen genoeg krijgen van het mysterieuze eiland. Zij hebben het eiland nagestaard tot het verdween in een puntje aan de horizon. Toen maar weer over tot de orde van dag. Volgens onze stuurman hangt de maan op het zuidelijk halfrond andersom. Met een niet te begrijpen theorie erbij. En de putjes lopen hier linksom leeg. Daar kon hij nog wel eens gelijk in hebben. Af en toe een beetje toegeven, dan is hij niet zo gevaarlijk. Wel een grote teleurstelling toen vanmiddag de kok de biefstuk verklooide door er met een hamer op te meppen. Toen maar even op kok gemept en alles weer goed. Het is nog een dag of tien naar Valparaiso (volgens de tweede machinist 8 dagen maar die ontploft zowat van de kanaalkoorts) . We zullen het bootje nog mooi kuisen, eigenaar ook weer blij.
Groeten van ons.
Bemanning Tunquen
