2 nieuwbouw zuster schepen Pakatnamu en Vichama zijn opweg.
De deliveryreis van de twee ASD sleepboten zal na vertrek Zhenjiang (China) een kleine twee maanden duren voor zij in hun nieuwe thuishaven Callao (Peru) arriveren.
De bemanning zullen ons tijdens de reis op de hoogte houden van de belevenissen aan boord.
Vichama | 24 May 2011
Calling "Coast Guard"....
De laatste nacht was niet zoals de laatste heldere voorgaande nachten, maar volledig betrokken, terwijl de dag ervoor zo lekker was begonnen. Voor het eerst kon aan dek gewerkt worden zonder nat te worden van het stuifwater. Hier werd dan ook dankbaar gebruik van gemaakt om het schip enigszins toonbaar te maken. Door al het zout was er gedurende de reis behoorlijk wat roest ontstaan; iets wat nog zoveel mogelijk vóór aankomst moest worden weggewerkt. Hierin zijn we dan ook redelijk geslaagd.
Het was echter nog niet makkelijk om de zaak schoon te krijgen, want door een schoonheidsfoutje was de helft van ons water verdwenen en leefden we aan boord in ‘camping-mode’, wat onder andere zeggen wil dat eerst de pomp bijgezet moest worden voordat je een douche kon nemen. Dit alles om water te sparen.
Vichama | 17 May 2011
Zuid Pacific
Gistermorgen rond 6 uur de Evenaar gepasseerd. Het enige verschil met voorgaande dagen was dat we wat meer wind en zeegang hadden, iets wat niet helemaal met onze plannen strookte. Vrijdag hadden we namelijk besloten dat we vanwege de evenaarpassage wel een BBQ konden houden. Aan de voorkant brug was het i.v.m. overkomend stuifwater niet mogelijk dus verhuisde het hele feest naar het achterdek. Uiteraard lieten we ons niet afschrikken door een beetje water achterop en gingen de festiviteiten gewoon door. Nu en dan even de voeten optillen om het meeste langstrekkende water te vermijden, maar erger dan een nat pak en natte voeten is het niet geworden. Oh ja, toch wel; de meester moest het een keer met een sateetje minder doen dat op z'n bord was vervangen door een plasje water. Moet je ook maar op je eten letten.
Op onze tweelingzuster, een paar mijl bij ons vandaan, werd tegelijkertijd ook wat vlees gegrild, maar voor die tijd hadden ze daar bezoek gehad van Neptunus en diens lieftallige echtgenote. Na enige dopelingen wegwijs gemaakt te hebben in de gebruiken van de zee, vertrok het stel weer snel en kon het eetfestijn beginnen.
| 10 May 2011
Slingerend en stampend ploeteren wij voort
Een wolkendek op 5000 meter boven ons, een waterdiepte van 5000 meter onder ons en met nog 5000 mijl voor ons, voeren we de wat meer onstuimige zeeën tegemoet. Dagenlang slingerend en stampend op onze 26 meter staal ploeterden we voort. Soms even stoppend om wat losgeraakte zaken weer te sjorren of anderszins vast te zetten, om daarna weer verder te zwoegen richting Zuid-Amerika.
Sinds Honolulu is het weer niet echt slecht geweest, maar in windkracht 6 en met 5 meter zee wordt gewoon lopen op zo'n notendopje toch al snel een vermoeiende onderneming. En aan dek komen doe je al helemaal niet meer. Vooral net na vertrek, met volle bunkers en watertanks, hebben we het achterop aan dek niet vaak droog kunnen houden. In feite stond het er altijd blank. Een hand voor het schip en een hand voor jezelf blijft het devies!
Vichama | 02 May 2011
Even een Up-date-je!!
Eerste Paasdag; een glorieuze zonsopkomst boven een licht golvende zee. Voor een zeeman op zee is het moeilijk iets beters te wensen en voor te stellen op een aankomstdag in Honolulu. Gisteren nog honderden jagende Jan van Genten die de vliegende vissen het leven zuur maakten. En nu, op de kim, de eilanden van Hawaii gesluierd in een lichte ochtendnevel.
Hoewel we een paar uur voor de verwachte aankomsttijd bij het loodsstation arriveerden, moesten we wachten; mogelijk om de loodsen de gelegenheid te geven hun Paaslunch te verorberen.
Met de loods aan boord echter, lagen we binnen de kortste keren gemeerd en dachten we de benen te kunnen strekken. Helemaal mis dus!
Op deze feestdag had de Immigratiedienst besloten ook een vrije dag te nemen, en waren we allemaal genoodzaakt aan boord te blijven.
Met dank aan onze agent(e) konden evenwel de volgende morgen de mensen met het juiste visum alsnog een walpas krijgen. Na 4 weken aan boord werd dit hogelijk gewaardeerd. Helaas hadden slechts 3 van de 10 mensen de juiste papieren, dus waren de meesten veroordeeld aan boord te blijven. Jammer, want Honolulu is best wel een aardige stad om rond te struinen.
Vichama | 23 Apr 2011
Een piepje uit de radar
Het laatste nieuws hebben jullie enige tijd moeten ontberen, maar daar is een goede reden voor; onze satellietverbinding weigerde verdere dienst. Nu hadden we natuurlijk nog wel de SSB-radio, maar die is niet geschikt voor geschreven berichten.
Het begon met een beschaaft piepje van de radar, en daar een positie indicatie op de radar niet van essentieel belang is, werd er in eerste instantie weinig aandacht aan besteed. Toen echter korte tijd daarna ook de SSB, VHF, DSC en Satcom-C zich ermee gingen bemoeien en er van alle kanten alarmen afgingen, kondigde het moment zich aan er iets aan te doen. Alle instrumenten probeerden ons duidelijk te maken dat ze geen positie doorkregen van de GPS. De machinist was al van de brug gevlucht vanwege de herrie, om dan ergens anders maar z’n koffie te nuttigen. Na lang zoeken en na gezamenlijk overleg met onze jongere zuster twee mijl achter ons, werd de boosdoener gevonden; een los draadje in een verdeelkastje!
Vichama | 13 Apr 2011
Stille Oceaan
Na de horden van visnetten geklaard te hebben, werden we geconfronteerd met een ander fenomeen; vissersschepen! Geconcentreerd in groepen van enige tientallen stropen ze de zee af op zoek naar het zeezilver. Zonder de gebruikelijke vislichten te vertonen maken deze scheepsconcentraties de zeeën onveilig. Met een snelheid die ruim boven de onze lag voeren ze tot soms wel 50 meter naderbij om dan op het allerlaatste moment bij te draaien en ons achter zich te laten.
Toch waren we voor de zekerheid alvast maar op 'handsturen'
overgegaan.
Vichama | 05 Apr 2011
Met een tweeling op reis
Zoals wel vaker het geval is werd de bemanning van 2 schepen, de Vichama en de Pakatmanu, gelijktijdig op het vliegtuig gezet met bestemming Shanghai.
Daar aangekomen werden wij door de agent opgewacht en per busje (nog eens 5 uur rijden) naar onze bestemming Zhenjiang gebracht.
Na zo'n uurtje of 3 volgde een sanitaire stop en tegelijkertijd kregen we onze eerste heerlijke Chinese maaltijd voorgeschoteld.
